Kopping

Kopping går ut på å setje vakuumkoppar på huden. Huden blir då sugd opp inne i koppen. Friskt oksygenrika blod strøymer då til det oppsugde punktet og huden blir raud. Hensikta med kopping skal vere å auke blodgjennomstrøyminga og tilføre punktet friskt blod.

Behandling

Kopping blir gjerne kombinert med massasje og akupunktur. Ved koppingmassasje blir koppar flytta omkring på huden i bestemte bevegelsar og rotasjonar. Sjølve behandlinga kan vere ubehageleg eller til og med smertefull. Sugemerka etter koppane kan vere ømme i nokre dagar etter kvar behandling. Under og etter behandling er det ikkje uvanleg at klientane blir trøytte eller kjenslevare.

Tidlegare vart dyrehorn nytta ved at ein trykte hornet mot huden og saug lufta ut i andre enden av hornet. Moderne kopping gjerast med sugeskåler av glas eller metall, eller ei maskin som gjev negativt trykk ved å pumpe. Lengda på ei behandling samt kor mange koppar som nyttast avhengjer av klienten sin alder, tilstand og plager.

Teori

Kopping byggjer på teorien om at kalde soner på kroppen indikerer smerte og dårleg blodgjennomstrøyming, og at det skal vere ein samanheng mellom sirkulasjonen i huden, muskulatur og dei indre organa.

Kopping eller vakuumterapi er ei gammal terapiform innanfor både vestlege og austlege kulturar, og har også i Noreg vore tradisjon i lang tid. Fram til 1920 vart såkalla ”koppekoner” registrerte som eigen yrkesgruppe i Kristiania. I dag finns det utøverar av kopping mellom både alternative terapeutar og til dømes fysioterapeutar.

Behandlinga nyttast til dømes ved muskel- og leddsmerter, hovudverk, nakkesleng, migrene, dårleg blodsirkulasjon eller som støtteterapi ved andre former for behandling.

Tryggleik

Alvorleg hjartesjuke og andre med dårleg allmenntilstand må vurderast av lækjar før behandling. Personar med blødningsforstyrring, sukkersjuke, kreft eller gravide må unngå kopping. Som utøvar bør ein og unngå å behandle klientar med alvorlege psykiske liingar eller nokon som er i psykisk ubalanse.

Førebels finst inga vitskapeleg dokumentasjon på om metoden har effekt eller ikkje.

Referansar

• NOU 1998:21 Alternativ medisin
• Bruset S. og Poleszynski D.: Alternativ medisinsk leksikon. Det Beste 1995